„Cudowny medalik jako medalik Niepokalanego Poczęcia znany jest wielu  ludziom wiary na całym świecie, szczególnie członkom Rycerstwa Niepokalanej. Dokładnie 190 lat temu, 27 listopada  1830 r. Najświętsza Maryja Panna objawiła się świętej Katarzynie Labouré w  kaplicy Sióstr Miłosierdzia przy rue du  Bac w Paryżu. Niepokalana poleciła św.  Katarzynie rozpowszechniać medalik  według przedstawionego wzoru. Papież  Leon XIII 23 lipca 1894 r. ustanowił  święto Najświętszej Maryi Panny objawiającej cudowny medalik. 

„27 listopada 1830 roku, w sobotę przed  pierwszą niedzielą adwentu, o godz.  17.30, gdy zapadło milczenie po prze czytaniu pierwszej części tekstu rozmyślania, usłyszałam szelest, jaki wydaje  poruszana jedwabna suknia, pochodzący od strony ambony, z miejsca, na  którym zawieszony jest obraz świętego  Józefa. Gdy spojrzałam w tamtą stronę,  ujrzałam Najświętszą Dziewicę, stojącą  na wysokości obrazu świętego Józefa.  Jej postać była wyraźnie widoczna.  Ubrana była w białą jedwabną suknię,  błyszczącą jak jutrzenka. Miała również  biały, długi welon sięgający do stóp. Pod  welonem można było dostrzec włosy.  Twarz pozostawała niezasłonięta. Oczy  miała wzniesione ku niebu. Stopy opierały się na kuli, czy raczej na półkuli, w  każdym razie widziałam tylko połowę  kuli. Inną kulę Najświętsza Dziewica  trzymała w dłoniach, ułożonych w sposób naturalny na wysokości piersi. Ta  

kula oznaczała glob ziemski. Cała po stać promieniowała takim pięknem, że  nie potrafię tego opisać. 

Po pewnej chwili na palcach Najświętszej Dziewicy dostrzegłam pierścienie,  ozdobione drogimi kamieniami i perłami  różnej wielkości i kształtu. Wszystkie  rzucały różnorakie promienie. Te pro mienie, skierowane ku dołowi, jaśniały  takim blaskiem, że w ich świetle stały się  zupełnie niewidoczne stopy Dziewicy. 

Gdy oglądałam to niebiańskie widzenie,  Najświętsza Dziewica skierowała na  mnie wzrok. Usłyszałam wówczas głos,  który mówił: «Glob, który widzisz, przed 

stawia całą ziemię. Przedstawia też  Francję. Nade wszystko zaś przedstawia  każdego człowieka. Promienie oznacza ją łaski, jakie zlewam na tych, którzy  mnie proszą». (…) Wokół postaci Naj świętszej Dziewicy dostrzegłam owalny  obraz, na którym pojawiły się złote litery  tworzące napis: «O Maryjo, bez grzechu  poczęta, módl się za nami, którzy się do  Ciebie uciekamy». Równocześnie usłyszałam głos: «Postaraj się, aby wybito  medalik według tego wzoru; wszyscy,  którzy będą go nosić, otrzymają wiele  łask; wielkimi dobrodziejstwami będą  obdarzani wszyscy noszący go z wiarą».  Odniosłam wrażenie, że obraz, który  widziałam, odwrócił się i zobaczyłam  drugą stronę medalika. Po kilku dniach  w czasie rozmyślania zastanawiałam  się, jak właściwie powinna wyglądać ta  druga strona medalika. Usłyszałam  wtedy głos: «Litera M i dwa serca mówią  wystarczająco dużo»” – napisała św.  Katarzyna Labouré. 

Św. Maksymilian Kolbe nakreślając  program Rycerstwa Niepokalanej (MI)  podkreślił: „Motywem naszego działania  jest miłość do Najświętszego Serca  Jezusowego, to znaczy miłość Boga. Na  tym polega doskonałość i uświęcenie, do  których chcemy pociągnąć wszystkich  teraz i w przyszłości za pośrednictwem  Niepokalanej i Jej kochającego Serca  (jak na medaliku), ponieważ imię Maryi  ściśle złączone jest z krzyżem Jezusa”. 

Również wezwanie, które św. Katarzyna  ujrzała w objawieniu: „O Maryjo bez  grzechu poczęta, módl się za nami,  którzy się do ciebie uciekamy” św. Maksymilian uczynił fundamentalną modlitwą  członków Rycerstwa Niepokalanej. Cu downy medalik wraz z modlitwą jest  znakiem tożsamości Rycerzy Niepokalanej. Za: www.niedziela.pl