W Wielkim Tygodniu odeszły do Pana dwie siostry Franciszkanki od Cierpiących ze wspólnoty przy ul. Puławskiej w Warszawie. W Niedzielę Palmową 14 kwietnia 2019 r. – siostra Maria Gwadzko, a w Wielka Środę – s. Jadwiga Sobiszek. Obie Siostry zostały pochowane na cmentarzu w Paprotni parafia Niepokalanów.

Życiorys s. Marii Gwadzko

Siostra Maria Gwadzko (imię zakonne Leonia)  urodziła się 25 września 1921 roku we wsi Żółtki, powiat białostocki, jako córka Pawła i Franciszki zd. Żmójdzin Gwadzko. Sakrament chrztu przyjęła 2 października 1921 roku w kościele parafialnym w Żółtkach. Do sakramentu Pierwszej Komunii św. przystąpiła w 1930 roku w kościele parafialnym w Choroszczy i w tym samym roku otrzymała sakrament bierzmowania z rąk Arcybiskupa Romualda Jałbrzykowskiego.

Rodzice, będąc wierzącymi i praktykującymi katolikami, w takim samych duchu wychowywali swoje dzieci. S. Maria miała czworo rodzeństwa: jednego brata i trzy siostry, z których najstarsza Otylia również wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących.

Siedmioklasową Szkołę Podstawową w Choroszczy rozpoczęła w ósmym roku życia. Po jej ukończeniu należała do harcerstwa i do Kółka Absolwentów tejże szkoły. Mimo, że – jak sama napisała – „w tym czasie nie brakowało jej rozrywek i książek stale czuła brak czegoś, jakąś pustkę”, której do końca nie rozumiała. Ks. prefekt Szutowicz pragnąc jej pomóc, poradził aby wstąpiła do zgromadzenia zakonnego. Maria mimo, że znała kilka zgromadzeń habitowych, czuła lęk przed surowym życiem zakonnym. Uważała, że  nie potrafi wypełniać obowiązków płynących z takiego życia. Wspomniany ksiądz Szutowicz uspokajając Ją poradził aby „wstąpiła do Sióstr pracujących przy szpitalach pod wezwaniem św. Józefa” (obecnie Siostry Franciszkanki od Cierpiących).
W niedługim czasie, także Jej starsza siostra Otylia również wyjawiła rodzicom pragnienie wstąpienia do tego samego zakonu. Jako starsza miała do tego pierwszeństwo i Maria musiała poczekać z realizacją swojego powołania jeszcze kilka miesięcy.

Do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących w Wilnie wstąpiła 26 kwietnia 1938 roku. Tam została przyjęta do postulatu 8 grudnia 1940 roku przez s. Małgorzatę Maciejewską, ówczesną przełożoną szpitala św. Józefa przy ul. Tyzenhauzowskiej 16. W domu wileńskim  spędziła siedem lat gdyż wojna uniemożliwiła przedostanie się przez granicę aby w Kozienicach rozpocząć nowicjat. W ciągu tych lat s. Maria pracowała przy chorych, w ogrodzie a czas wolny poświęcała na naukę. W ramach tajnego nauczania w 1944 r. ukończyła Gimnazjum Ogólnokształcące.

Dnia 26 maja 1945 roku przybyła do domu nowicjackiego, za którym tak bardzo tęskniła. „W ciągu długich lat próby – zanotowała w pisanym przez siebie życiorysie – wzrastało we mnie coraz większe pragnienie życia oderwanego od świata, więcej skupienia, tęsknota za szkołą ducha i charakteru oraz za poznaniem swych obowiązków zakonnych”.

Nowicjat rozpoczęła 8 czerwca 1945 roku. Prawie przez cały okres nowicjatu pełniła obowiązek zakrystianki. To dawało Jej okazję – jak sama wspominała – do częstego przebywania przed Najświętszym Sakramentem i wynagradzania za długie lata okupacji, w których wraz z siostrami była pozbawiona kaplicy domowej.

Pierwszą Profesję złożyła w Kozienicach 2 lipca 1947 roku, która była potwierdzeniem wobec Kościoła i Zgromadzenia tego, co ślubowała Bogu prywatnie 12 września 1942 roku, kiedy była jeszcze postulantką w Wilnie. Po złożeniu ślubów wraz z grupą sióstr udała się do „Przytuliska” przy ul. Wilczej 7 w Warszawie i rozpoczęła naukę w Szkole Pielęgniarstwa przy ul. Wilczej 9.

Śluby wieczyste złożyła w Warszawie, 20 listopada 1950 roku, na ręce przełożonej generalnej m. Wiktorii Bursiak. W latach 1954 – 1959 s. Maria pracowała w Szpitalu Powiatowym w Garwolinie na chirurgii jako pielęgniarka oddziałowa. O 1959 r.  do 1961 r. pełniła posługę przełożonej domu nowicjackiego w Kozienicach. Ponownie wróciła do Garwolina i w latach 1961 -1966 pracowała jako pielęgniarka opatrunkowa na chirurgii. Koleją Jej placówką była wspólnota Sióstr w Łodzi, której była przełożoną w latach 1967 – 1969. W okresie od czerwca 1969 roku do stycznia 1982 roku s. Maria przebywała w Poznaniu pracując w Wojewódzkiej Przychodni Specjalistycznej a od lutego 1976 r. do stycznia 1980 r. pełniła obowiązek przełożonej tego domu. Od lipca 1982 r. do października 1982 roku została skierowana do Białegostoku do opieki nad osobą w podeszłym wieku w jej domu. Następną placówką była Paprotnia, w której przebywała od października 1982 r. do października 2010 r. Tutaj pracowała w Bibliotece Ludowej Ojców Franciszkanów w Niepokalanowie, następnie jako pielęgniarka w Infirmerii w tamtejszym klasztorze. W latach 1985 – 1991 pełniła posługę przełożonej wspólnoty sióstr w Paprotni.

Kiedy stan zdrowia uniemożliwiał jej chodzenie na Mszę św. do bazyliki w Niepokalanowie, poprosiła Matkę Generalną o przeniesienie Jej do wspólnoty w Królikarni gdzie będzie miała możliwość codziennego uczestniczenia we Mszy św.

Do tego domu przybyła 5 października 2010 roku gdzie na miarę swoich sił angażowała się w różne prace domowe. Odeszła do Miłosiernego Boga
w Niedzielę Palmową,14 kwietnia 2019 roku, o godz. 4.30 przeżywszy 98 lat, w tym 72 lata życia zakonnego.

Siostra Maria miała silną osobowość. Potrafiła wymagać od siebie i od innych. Duży nacisk kładła na troskę o dobro swojej duszy i z taką samą troską podchodziła do powierzonych sobie sióstr. Wielką wagę przywiązywała do życia wspólnotowego. Potrafiła wykorzystać i uaktywnić wszelkie talenty sióstr we wspólnocie, w której przebywała, tak aby każda siostra miała swój aktywny udział w jej tworzeniu. Od najmłodszych lat miała szczególne nabożeństwo do Serca Jezusowego a także do Matki Bożej i św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

Siostro Mario, żegnając Ciebie w Wielkim Tygodniu mamy nadzieję na spotkanie z Tobą i Zmartwychwstałym Panem w wieczności.

Pogrzeb s. Marii Gwadzko odbył się w Wielki Wtorek 16 kwietnia 2019 r.

Życiorys s. Jadwigi Sobiszek

Siostra Jadwiga Sobiszek (imię zakonne Klara) urodziła się 20 grudnia 1927 roku w Kłonowie, gmina Kuczki, powiat Radom  jako córka Ignacego i Antoniny zd. Tomczak. Wychowywała się w wielodzietnej rodzinie (trzy siostry i pięciu braci) wierzącej i praktykującej. Została ochrzczona w parafii w Skaryszewie 26 grudnia 1927 roku. Mając 9 lat rozpoczęła naukę w Szkole Podstawowej w Kłonówku. W roku 1939 przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej w parafii w Skaryszewie. Sakrament bierzmowania otrzymała w parafii w Kuczkach w 1947 roku z rąk ks. biskupa Jana Lorka. W wieku 14 lat rozpoczęła i ukończyła kurs krawiecki. W tym czasie pomagała siostrze w gospodarstwie, pozostając w domu rodzinnym do śmierci Taty w 1951 roku.

W wieku 24 lat zaczęła odkrywać w sobie powołanie do życia zakonnego. Jak sama wspominała, w tym czasie dużo się modliła i pragnęła służyć Bogu
i bliźnim. Do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących wstąpiła 6 września 1952 roku. Do postulatu została przyjęta przez s. Jadwigę Furmanik 4 października 1952 roku w Kozienicach. Nowicjat rozpoczęła 1 lipca 1953 roku pod kierunkiem s. Mileny Chorembalskiej. Pierwszą Profesję złożyła 2 lipca 1955 roku a śluby wieczyste 1 maja 1961 roku na ręce ówczesnej Matki Generalnej Władysławy Kuroczyckiej. Jadwiga swoje pracowite życie rozpoczęła w Kozienicach pomagając w prowadzeniu gospodarstwa. W 1958 roku została skierowana do nowo założonego domu w Bielisze gdzie pracowała w ogrodzie, jednocześnie pełniąc obowiązek zakrystianki w kościele parafialnym. Od 1974 r. do 1975 roku pracowała w naszym domu w Anielinie następnie na rok wróciła do Kozienic a z nich z powrotem do Anielina. Kolejną Jej placówką były Świerże Górne gdzie pracowała w parafii jako zakrystianka. W 1995 roku została posłana do wspólnoty w Królikarni i podjęła pracę w pralni, w nowo otwartym Domu
św. Franciszka.

W 1998 roku przybyła na krótki czas do Tarnowa a następnie od 1998 do 2000 roku przeszła do Świdra pomagając przede wszystkim w porządkowaniu i szyciu bielizny kościelnej przy kościele parafialnym. W latach 2000-2002 pomagała we wspólnocie w Częstochowie, dalej w Radzyniu Podlaskim 2002 – 2003 r., w Podkowie Leśnej 2003 – 2008 r., w Niepokalanowie 2008 – 2010 r. W roku 2010 s. Jadwiga przybyła do wspólnoty w Królikarni gdzie prawie do samego końca na miarę swoich sił pomagała w ogrodzie, w kuchni, na furcie zajmując się w wolnych chwilach także krawiectwem.

Odeszła do Miłosiernego Ojca w Wielką Środę 17 kwietnia 2019 roku przeżywszy 91 lata, w tym 64 lata profesji zakonnej.

Siostra Jadwiga od najmłodszych lat miała szczególne nabożeństwo do Serca Pana Jezusa, Miłosierdzia Bożego i do M.B. Nieustającej Pomocy. Nie rozstawała się z modlitwą różańcową. Na miarę swoich sił dużo czasu poświęcała na adorację Najświętszego Sakramentu. Swoje cierpienia pragnęła ofiarować za Kościół i Zgromadzenie, które bardzo kochała. Żywo interesowała się tym co się dzieje w Ojczyźnie i na świecie towarzysząc we wszystkich trudnych i niepokojących sytuacjach swoją modlitwą wstawienniczą do Boga. Czuła się odpowiedzialna za wspólnotę, w której przebywała. Ofiarność była jej szczególnym rysem. Prawie do końca swojego ziemskiego życia chciała być pomocną i służyć swoimi siłami w najdrobniejszych, codziennych pracach, tak aby pomóc siostrom w ich obowiązkach. Motywem takiego działania była miłość do Pana Jezusa, któremu w ten sposób chciała służyć. Jako wieloletnia zakrystianka dbała o należyty wystrój kościoła i o to co się składało na piękno przeżywanej liturgii. W kontakcie z osobami, z którymi współpracowała była bardzo serdeczna i gościnna okazując każdemu wiele szacunku i zrozumienia.

Kochana Siostro Jadwigo, żegnamy się z Tobą tu na ziemi, ale żyjemy nadzieją płynącą z tajemnicy Zmartwychwstania Pańskiego, że spotkamy się ponownie w wieczności.

Pogrzeb s. Jadwigi Sobiszek odbył się 23 kwietnia 2019 r.